Antoinette de Jong is de naam waaronder veel Nederlanders de schaatsster leerden kennen. Sinds haar huwelijk met voormalig wielrenner Coen Rijpma komt ze uit als Antoinette Rijpma-de Jong. Onder die naam bereikte ze op 20 februari 2026 het hoogtepunt van haar loopbaan: olympisch goud op de 1.500 meter in Milaan. De inmiddels 31-jarige Friezin won daarmee de enige kleur die nog in haar olympische verzameling ontbrak.
Waarom Antoinette de Jong nu Rijpma-de Jong heet
De naamsverandering heeft geen sportieve achtergrond. Antoinette de Jong trouwde in mei 2022 met Coen Rijpma en voegde zijn achternaam toe aan haar eigen naam. Sindsdien verschijnt zij in uitslagen, selecties en internationale profielen als Antoinette Rijpma-de Jong. Haar sociale-media-account bleef herkenbaar door haar oorspronkelijke achternaam, waardoor beide naamvarianten online naast elkaar worden gebruikt.
Coen Rijpma reed zelf wielerwedstrijden en begrijpt daardoor volgens het paar hoeveel invloed topsport op een relatie heeft. Trainingskampen, wedstrijden en herstel bepalen een groot deel van het jaar. Tijdens de Winterspelen van 2026 was hij in Milaan aanwezig. Beelden van zijn emotionele reactie op de gouden race van zijn vrouw werden later aan haar getoond in het NOS-programma Studio Olimpico.
De 1.500 meter waarop alles samenviel
Voor de olympische 1.500 meter van 2026 gold Miho Takagi als de belangrijkste favoriete. Rijpma-de Jong had in het wereldbekerseizoen twee tweede plaatsen behaald en een jaar eerder WK-zilver gewonnen, maar begon niet als de uitgesproken topfavoriet.
In de voorlaatste rit reed ze tegen de Amerikaanse Brittany Bowe. Rijpma-de Jong opende sneller dan ze dat seizoen eerder had gedaan en kwam na 1 minuut en 54,09 seconden over de finish. Haar voorsprong op de Noorse Ragne Wiklund bedroeg slechts zes honderdste. Valérie Maltais uit Canada eindigde op 31 honderdste als derde.
Na haar finish moest Rijpma-de Jong nog afwachten wat Takagi in de laatste rit zou doen. De Japanse wereldrecordhoudster kon het tempo in de slotronde niet vasthouden en eindigde als zesde. Pas toen Takagi over de finish kwam, wist de Nederlandse dat ze op haar vierde Olympische Spelen voor het eerst kampioen was geworden.
De titel volgde drie dagen nadat Rijpma-de Jong met Marijke Groenewoud en Joy Beune zilver had gewonnen op de ploegenachtervolging. Daardoor kwam haar olympische totaal op zes medailles: één goud, twee zilver en drie brons. De lopende tekst van het TeamNL-profiel noemt op één plek nog vijf medailles, maar het medailleoverzicht op dezelfde pagina en de wedstrijduitslagen komen uit op zes.
Meer blogs: Jenning de Boo Vriendin
Van olympisch talent naar een complete medaillecollectie
Rijpma-de Jong stond al jong bekend als een uitzonderlijk allroundtalent. Ze begon op zesjarige leeftijd met schaatsen en maakte als achttienjarige haar olympische debuut tijdens de Winterspelen van Sotsji in 2014. Daar eindigde ze als zevende op de 3.000 meter.
Vier jaar later volgden in Pyeongchang haar eerste olympische medailles: brons op de 3.000 meter en zilver met de achtervolgingsploeg. In Peking won ze in 2022 brons op de 1.500 meter en opnieuw brons op de ploegenachtervolging. Milaan voegde daar zilver met het team en individueel goud aan toe.
Buiten de Olympische Spelen bouwde ze ondertussen een palmares op dat veel breder is dan één afstand. TeamNL vermeldt zes wereldtitels, waarvan vier op de ploegenachtervolging, en negen Europese titels. In januari 2025 won ze voor de vierde opeenvolgende keer het Europees kampioenschap allround. Ze hield Joy Beune in het afsluitende klassement met een klein verschil achter zich.
Haar kracht ligt in de combinatie van snelheid en duurvermogen. De 1.500 en 3.000 meter passen daardoor goed bij haar, maar juist het allrounden loopt als een rode draad door haar carrière. Haar ploeg vermeldt een lengte van 1,73 meter en noemt allround expliciet als haar specialiteit.
De overstap die naar olympisch goud moest leiden
In maart 2024 nam Rijpma-de Jong een opvallend besluit. Na zes seizoenen bij de ploeg van coach Jac Orie verruilde ze Jumbo-Visma voor Schaatsteam Reggeborgh. Ze tekende een contract tot en met de Winterspelen van 2026.
Bij haar overstap zei ze dat haar ambitie en honger naar meer de doorslag hadden gegeven. Ze geloofde dat Reggeborgh haar kon helpen om het laatste stuk uit haar carrière te halen. Het doel dat ze daarbij openlijk noemde, was olympisch kampioen worden.
De verandering leverde snel resultaten op. In haar eerste seizoen bij Reggeborgh werd ze opnieuw Europees kampioen allround, pakte ze WK-zilver op de 1.500 meter en won ze met Nederland de wereldtitel op de ploegenachtervolging. Twee jaar na het tekenen van haar contract bereikte ze in Milaan precies het doel waarvoor ze de overstap had gemaakt.
Rottum, Heerenveen en de wereld buiten het ijs
Over haar geboorteplaats bestaat online enige verwarring. TeamNL en het internationale atletenprofiel van de ISU noemen Heerenveen. In een recenter achtergrondverhaal schrijft de ISU dat Rijpma-de Jong is geboren en opgegroeid in Rottum, een dorp vlak bij Heerenveen en Thialf. De verschillende vermeldingen verwijzen dus naar dezelfde Friese omgeving waarin het schaatsen voortdurend dichtbij was.
Rijpma-de Jong gebruikt haar bekendheid inmiddels ook buiten de topsport. Ze vertelde in 2025 dat ze tijdens haar basisschooltijd jarenlang werd gepest vanwege haar rode haar. Samen met haar man richtte ze de Antoinette Foundation op, waarmee ze kinderen die worden gepest wil ondersteunen en via sport meer zelfvertrouwen wil geven.
Na haar olympische titel maakte ze duidelijk dat ze nog niet van plan was onmiddellijk te stoppen. Schaatsteam Reggeborgh vermeldt haar nog altijd als actieve allroundschaatsster. Welke wedstrijden en kampioenschappen haar volgende doelen worden, is nog niet definitief bekendgemaakt.
Bronnen: TeamNL | International Skating Union | NOS | Schaatsen.nl | Schaatsteam Reggeborgh
