Marlotte heeft nooit bestaan. Met die zin opent de Zembla-podcast Op zoek naar Marlotte, en precies dat gegeven is waar iedereen die zoekt naar ‘Marlotte Zembla’ als eerste tegenaan loopt. Het meisje dat volgens het verhaal jarenlang alleen in een brandwondencentrum lag, misbruikt en door iedereen vergeten, bleek volledig verzonnen door een volwassen vrouw. De podcast van BNNVARA reconstrueert hoe psychologiestudente Annika drieënhalf jaar werd meegezogen in dat bedrog — en hoe zelfs de Zembla-redactie er bijna intrapte.
Sinds de eerste aflevering op 5 september 2025 is de serie miljoenen keren afgespeeld. In januari 2026 seponeerde het Openbaar Ministerie de aangifte tegen de vrouw achter het bedrog. In juni 2026 volgden twee nieuwe afleveringen over andere slachtoffers. Dit artikel brengt alle bevestigde feiten bij elkaar.
Het begin: een vrijwilliger die de regels brak
In het najaar van 2020 werkte de 21-jarige Annika als vrijwilliger bij de Kindertelefoon. Aan het einde van een dienst kreeg ze een bericht van iemand die zich voordeed als een dertienjarig meisje dat Netflix-tips wilde. Omdat haar shift bijna voorbij was, gaf Annika haar privé-mailadres — iets wat volgens de gedragscode van de Kindertelefoon strikt verboden is.
Dat ene bericht groeide uit tot dagelijks WhatsApp-contact. Het meisje noemde zich Marlotte en vertelde dat ze met zware brandwonden in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk lag. In de maanden en jaren die volgden, deelde ze steeds meer details: over seksueel misbruik, een sekte, eenzaamheid, en een uitzichtloze medische situatie. Er kwamen dagboekfragmenten, tekeningen, screenshots van medische dossiers, dagschema’s van behandelingen, een röntgenfilmpje, foto’s en zelfs e-mails die afkomstig leken van het ministerie van Volksgezondheid.
Annika nam steeds meer verantwoordelijkheden op zich. Ze overlegde met wat zij dacht dat verpleegkundigen waren, belde met instanties, stuurde knuffels en kleding naar het ziekenhuis. Drie jaar lang was dit haar dagelijkse realiteit, zonder dat ze Marlotte ooit in het echt ontmoette.
De dood die nooit plaatsvond
In 2023 zou Marlotte op zestienjarige leeftijd zijn overleden, volgens het verhaal na euthanasie. Annika luisterde via de telefoon mee met wat ze interpreteerde als piepende apparaten en een laatste adem. Ze ontving daarna persoonlijke spullen, een rouwkaart en een potje met wat als Marlottes as werd gepresenteerd. Ze strooide die as uit bij Amelisweerd. Er was niemand anders om dat te doen — of zo leek het.
De vraag wat er werkelijk in die urn zat, is volgens podcastmaker Lizzy Diercks tot op heden niet beantwoord. Het is tegelijk de meest gestelde vraag van luisteraars.
Zembla ontdekt het bedrog
Na het vermeende overlijden wilde Annika dat journalisten zouden onderzoeken waarom de zorgsector een kind zo had laten vallen. Ze benaderde de redactie van Zembla. Journalist Lizzy Diercks en redacteur Lilit Martirosova begonnen een onderzoek, bijgestaan door eindredacteur Roelof Bosma. Ze ontvingen van Annika duizenden pagina’s aan WhatsApp-gesprekken en bijbehorende documenten.
De redactie ging aanvankelijk uit van een waargebeurd verhaal over misstanden in de jeugdzorg. Maar de feiten klopten niet. Het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk, waar het brandwondencentrum is gevestigd, maakte dat onomwonden duidelijk. Sandra de Jong-Trotter, manager communicatie, verklaarde tegenover Zembla dat de patiënt niet bestond, dat de genoemde medewerkers niet bestonden en dat meerdere beschreven behandelingen er überhaupt niet worden uitgevoerd. Het ziekenhuis heeft geen kinder-IC — kinderen die intensive care nodig hebben worden naar Amsterdam overgeplaatst. Een verblijf van drie jaar is ondenkbaar. Communicatie via WhatsApp met derden over patiënten vindt niet plaats, en de postkamer was ook tijdens de coronapandemie altijd open.
Nadine Vieleers, voorzitter van de Raad van Bestuur van het Rode Kruis Ziekenhuis, benadrukte in de podcast dat het ziekenhuis normaal nooit informatie over patiënten deelt, maar nu medewerking verleende juist omdat het verhaal compleet verzonnen was. “We vinden het belangrijk dat iedereen dat beseft”, aldus De Jong-Trotter.
Een ander detail dat de fabricage bevestigde: de foto die als ‘Marlotte’ werd gebruikt, bleek van het kind van Ciera Hudson te zijn, een vrouw die hier niet door Zembla over is geïnformeerd.
Wie is Roos?
Achter alle berichten, nepverpleegkundigen, dagboeken en medische stukken bleek één volwassen vrouw te zitten. In de podcast wordt ze aangeduid als Roos — niet haar echte naam. Over haar werkelijke identiteit, leeftijd en achtergrond is publiek niets bevestigd.
In de laatste aflevering van de oorspronkelijke reeks confronteerden Diercks en Bosma haar met hun bevindingen. Zembla liet daarbij ook haar echte stem horen, een bewuste keuze die de makers rechtvaardigden met de “waarschuwingsfunctie” die ervan uit zou gaan. Diercks: “Alleen haar stem geven we weg. Als mensen die herkennen, zou daar een bepaalde waarschuwingsfunctie van kunnen uitgaan.”
Over Roos’ motief is weinig duidelijk. Er werd geen geld gevraagd en er was geen romantisch doel. In het confrontatiegesprek wisselde Roos voortdurend van verklaring en beweerde ze delen van haar handelen niet te herinneren. Ze zei ook dat Annika niets voor haar had betekend — een uitspraak die Diercks het heftigste moment van de hele podcast noemde. Een psychiater die in de podcast aan het woord komt, noemde het verschijnsel pseudologia fantastica: pathologisch liegen waarbij fantasie en werkelijkheid voor de betrokkene door elkaar lopen, zonder duidelijk extern doel als financieel gewin.
Criminoloog Janneke Schokkenbroek, die de zaak voor BNNVARA analyseerde, wees erop hoe uitzonderlijk de mate van voorbereiding was. In tegenstelling tot de meeste catfishing-gevallen was er geen financieel of romantisch motief. De constructie — jarenlange WhatsApp-gesprekken, honderden pagina’s verzonnen Facebookberichten, fysieke spullen die in het ziekenhuis werden overhandigd — gaat veel verder dan wat doorgaans bij online bedrog wordt gezien.
Het OM seponeert: geen strafbaar feit
Op 28 april 2025 deed Annika aangifte van psychische mishandeling. Op 30 september 2025 werd Roos aangehouden en na verhoor heengezonden. Het Openbaar Ministerie maakte op 27 januari 2026 bekend dat de zaak is geseponeerd. “De lat om te komen tot een strafbare psychische mishandeling ligt hoog”, aldus het OM. “Het OM kan zich voorstellen dat de aangeefster zich bedrogen heeft gevoeld, maar dat maakt nog niet dat er sprake is van een strafbaar feit.”
Een tweede persoon deed eveneens aangifte tegen Roos. Ook die zaak werd niet verder onderzocht, om dezelfde reden. De betrokkenen zijn over het besluit geïnformeerd, meldde het OM op zijn website.
De Kindertelefoon reageert
De Kindertelefoon reageerde pas weken na de eerste afleveringen. Directeur Roline de Wilde verklaarde tegenover Nieuwsuur “geschokt” te zijn. “Dat een vrijwilliger privécontact aangaat, gaat tegen al onze gedragsregels in.” Ze noemde het incident “zeer uitzonderlijk”, maar kon niet helemaal uitsluiten dat het vaker voorkomt. “Het blijft mensenwerk en uitgaan van vertrouwen neemt risico’s met zich mee. We voeren gemiddeld 900 gesprekken per dag.”
De organisatie kondigde aan versneld een technische aanpassing in te voeren die automatisch detecteert of vrijwilligers en bellers privégegevens uitwisselen. Daarnaast worden trainingen aangescherpt om te voorkomen dat vrijwilligers in wat De Wilde “de valkuil van de reddersrol” noemde terechtkomen.
Annika was in juli 2025 al gestopt als vrijwilliger, volgens de Kindertelefoon los van deze zaak. De organisatie had pas enkele weken voor publicatie van de podcast over het Marlotte-contact gehoord, nadat Zembla de Kindertelefoon benaderde.
De podcast: afleveringen en waar te luisteren
De oorspronkelijke vijf afleveringen van Op zoek naar Marlotte verschenen tussen 5 september en 27 oktober 2025, wekelijks op NPO Luister en andere podcastplatforms. De eerste aflevering werd volgens podcastmaker Diercks binnen drie weken circa 300.000 keer beluisterd; de totale serie passeerde de drie miljoen luisterbeurten.
Later volgde een bonusaflevering, opgenomen tijdens het NPO Luister Podcast Festival, waarin Diercks en Bosma vragen uit het publiek beantwoordden. Op 2 en 9 juni 2026 publiceerde Zembla twee vervolgafleveringen: Andere slachtoffers en Fakers op de chat.
In Andere slachtoffers vertellen nieuwe mensen die zeggen ook door Roos te zijn misleid. Anderen herkennen het patroon met een andere dader. In Fakers op de chat onderzoekt Zembla hoe Roos niet alleen de Kindertelefoon benaderde maar ook andere hulplijnen, en dat het fenomeen van ‘fakers’ — mensen die verzonnen identiteiten gebruiken om hulplijnen te benaderen — structureel voorkomt.
Alle acht afleveringen zijn gratis te beluisteren via NPO Luister, Spotify en Apple Podcasts.
De kritiek op de makers
De podcast oogstte miljoenen luisteraars, maar kreeg ook stevige kritiek. Het NRC schreef dat de makers “zich blind staren op mogelijke misstanden” en merkte op dat een enkel telefoontje naar het ziekenhuis het verhaal direct had kunnen ontkrachten. Onderzoeksjournalist Dieuwertje Kuijpers sprak in dezelfde krant van een “exposé van journalistieke onkunde.”
Op Reddit en onder medische professionals werd gewezen op de ongeloofwaardigheid van het medische verhaal: een driejarig ononderbroken verblijf op een IC, amputaties en een levertransplantatie in een brandwondencentrum, en communicatie via WhatsApp met een willekeurige buitenstaander. Een longarts vroeg zich publiekelijk af hoe een onderzoeksredactie zich zo kon laten meeslepen zonder basale medische verificatie.
Maker Diercks erkende de kritiek deels. Ze legde uit bewust te hebben gewacht met het benaderen van het ziekenhuis, uit vrees dat privacyregels een gesprek onmogelijk zouden maken voordat ze voldoende informatie had verzameld. “Misschien had iemand anders het op een andere manier aangepakt”, zei ze in een interview met NPO Luister. “Maar het resultaat is hetzelfde.”
De VRT noemde de podcast desondanks “een bedrog dat je mond doet openvallen” en prees de opbouw. De keuze om al in de eerste minuten te onthullen dat Marlotte nooit bestond, creëert volgens de Belgische recensent een unieke spanning: de luisteraar weet meer dan de personages in het verhaal en kijkt mee hoe het bedrog zich ontvouwt.
Wat onbeantwoord blijft
Enkele van de meest gestelde vragen van luisteraars zijn niet publiek beantwoord. Wat er in de urn zat die Annika uitstrooide, is onbekend — Diercks zei daarover: “Dat weet ik niet, en dat is aan de politie.” Hoe Roos spullen aan Annika kon overhandigen in het Rode Kruis Ziekenhuis zonder er te werken, is niet opgehelderd. Of Roos psychiatrische hulp krijgt, wil Zembla niet zeggen. “In het verhaal gaat het ons meer om de daad dan om de ontmaskering van de dader”, aldus Diercks.
Het volledige confrontatiegesprek met Roos zal niet worden gepubliceerd, omdat het details bevat die herleidbaar zijn tot haar identiteit en beweringen waarvan de redactie weet dat ze niet kloppen.
Meer Blogs: Eva Crutzen
Jane Austin is auteur bij Het Bulletin en schrijft over Nederlands nieuws, bekende Nederlanders, entertainment, technologie en crypto. Ze maakt actuele onderwerpen toegankelijk en begrijpelijk voor een breed publiek.
